بودیم کسی پاس نمی داشت که هستیم

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

از طرف

 اکبر پرنیان

-          براحتی میشه محبت رو  گرفت ، اما ... بسختی میشه بخشش کرد .

-          براحتی میشه قانون رو تصویب کرد، اما ... بسختی میشه بآن عمل کرد.

-          براحتی میشه  به کسی قول داد ،  اما ... بسختی میشه به آن عمل کرد.

-          براحتی میشه اشتباه کرد ، اما ...  بسختی میشه از آن اشتباه درس گرفت.

-          براحتی میشه دوست را به حفظ کرد ، اما ... بسختی میشه بآن معنا بخشید.

-          براحتی میشه بدون فکر کردن حرف زد ، اما ...  بسختی میشه زبان رو مهار کرد .

-          براحتی میشه به رویاها  فکر  کرد ، اما ...   بسختی میشه  رویایی  را بدست آورد .

-          براحتی میشه دوست داشتن را به زبان آورد ، اما ...  بسختی میشه  آنرو نشون داد .

-          براحتی میشه کسی رو بخشید ، اما ...  بسختی میشه از کسی تقاضای بخشش نمود.

-          براحتی میشه هر روز از زندگی لذت برد، اما ...  بسختی میشه به زندگی ارزش واقعی داد.

-          براحتی میشه در دفترخاطرات کسی جا پیدا کرد ، اما ...  بسختی میشه در قلب او جایی دستوپا کرد.

-          براحتی میشه در مورد اشتباهات دیگرون قضاوت کرد، اما ... بسختی میشه اشتباهات خود را یافت.

-          براحتی میشه کسی روا که دوسش داریم از خود برنجونیم ، اما ...  بسختی میشه این رنجش رو جبران کرد .

        و در آخر ...

-          براحتی میشه این متن رو خواند  ، اما ...  بسختی میشه بآن عمل کرد.

گل ناتوان به پروانه گفت : از من مگريز !!!

ببين چگونه سرنوشت ما را از هم جدا كرده ...

من مي مانم...  اما تو  به هر سو كه بخواهي بال و پر مي گشايي ...و ميروي ... با اينهمه  ، ما  دل در بند محبت  يكديگر داريم و دور از مردم در كنار هم زندگي مي كنيم ...

حتي چنان بهم شبيهيم كه گهگاه ، ما  هر دور را گل مي شمارند ...

ولي ! افسوس تو همراه نسـيم پرواز مي كني ... و من همچنان زنداني زمين هستم ....چقدر آرزو داشتم كه با تو پرواز كنم ... و سفر تو را عطـــر آگين كنم ....

اما نه ! ...  تو آنقدر دور مي روي كه مرا  ياراي همراهيت نيست  !!! ...

تو پيوسته در ميان گلها در پروازي ، اما من تنها سايه خودم را نظاره مي كنم كه با گردش خورشيد ، دور من  مي گردد... و اين تا انتهاي زندگي  پيوسته تكرار است و تكرار ...

در دستانم دو جعبه دارم كه خدا آنها را به من هديه داده است .

او به من گفت :

غمهايت را در جعبه سياه و شاديهايت را در جعبه طلايي جمع كن .

من نيز چنين كردم و غمهايم را در جعبه سياه ريختم و شاديهايم را در جعبه طلايي !

با وجود اينكه جعبه طلايي روز به روز سنگين تر مي شد .

اما از وزن جعبه سياه كاسته مي شد !

در جعبه سياه را باز كردم و با تعجب ديدم كه ته آن سوراخ است !!!

جعبه را به خدا نشان دادم و گفتم : پس غمهاي من كجا هستند ؟!

خداوند لبخندي زد و گفت : غمهاي تو اين جا هستند ، نزد من !

از او پرسيدم : خدايا ،‌ چرا اين جعبه ها را به من دادي ؟

چرا اين جعبه طلايي و اين جعبه ي سياه سوراخ را ؟

و خدا فرمود :بنده ي عزيزم ،

تقصير تو بود

خودت پنهان كاري را يادم دادي

وگرنه

من ساده تر از اين بودم

كه بغض سنگين "دوستت دارم" را در گلو نگه دارم

كلاغ آخر قصه هايمان شاهد است

كه هيچگاه

نمي خواستم آخرين صفحه داستانمان

علامت سئوال باشد!

1. اگر آینه یک دنیا ست تویی معنای دنیا یش تو یعنی دسته ای گل را زآن سوی افق چید ن تو یعنی پاکی باران تو یعتی لذت دید ن تو یعنی یک سقایق را به یک پروانه بخشیدن تو یعنی یک ستاره تا سحر به زیبایی درخشید ن تو یعنی چتری از احسا س برای قلب بارانی تو یعنی پیک آزادی برای روح زندانی تو یعتی روح باران ر ا متین وساده بوسید ن ویا در پاسخ یک لطف به روی غنچه خند ید ن

سلام...

عشق چيز خاصي است

يک رفت و آمد نيست

عشق تنها يکبار بر تو حادث مي شود

اما واقعي است

عشق آن هنگامي است که تنها بدان مي انديشي

که او کجاست

عشق چون معجزه است

که به سختي توجيه مي شود

عشق زماني است که تو او را ايمن از

باد و باران مي داري

عشق آن هنگامي است که تو او را در آغوش مي کشي

و زمان را از ياد مي بري

عشق آن هنگامي است که تو او را مي بيني

وبي قرار مي گردي

عشق آن هنگامي است که تو درمي يابي

تمايلاتت را

عشق آن هنگامي است که تو نام او را

بر سراسر آسمانها مي نويسي

عشق آن هنگامي است که تنها آرزويت

اينست که تو را با خود به دور دستها بري

عشق آن هنگامي است که تو او را مي بيني

و او در چشمانت ماندگار مي شود

عشق آن هنگامي است که تو درمي يابي

که او همه چيز است

به عشق تو من يک ستاره خواهم ربود

چيزي نگو قسم نخور

تموم حرفات يه دروغه

كسي نگفت خودم ديدم

خونه ي قلب تو شلوغه

چيزي نگوليا قتت عشق مقدسم نبود

حس ميكنم نبوديوبود نتم يه قصه بود

توديگه مرديواين حرفه آخره

بزارعشق توازخاطرم بره

فكر ميكردم قلبت ماله منه

اما انگار صد شاخه مي پره

اسمتو پاك كردم از تو دفترام

بيخودي قسم نخورديگه سخته برام

توروباور داشتمو مي خواستمت

چرا آتيش كشيدي همه ي باورام

كسي نگفت بهم من خودم ديدم

اما راستشو بخواي يه چيزي نفهميدم

چرا وقتي تورو از عشق خالي ديدم

جاي گريه به حالت مي خنديدم

شايدم واسه اينه كه ديگه بي ارزشي

واسه ي همه عروسكه نمايشي

تو كه مي گذري ساده ازاون همه عشق

یاقت نداری دیگه با من باشی

                     مرگ انتظار هست

                                      عشق یک بار هست

                                                        جدایی دشوار هست

                                                                          و یاد تو تکرار هست ..!؟

هنوز هم نميدانم که چرا تو خودت را  مسئول  تقدير دانستی .چرا تو فکر کردی بايد تاوان همه را بدهی.جز انکه هر چه کردی و  گفتی نشان از صداقت داشت.پس به کدامين گناه ناکرده سالهای عمر را تنها به خاطر ديگران با  هيچ معامله کردی.مدتی است که حتی خاطراتم را به فراموشی سپرده ام خاطراتی که همچون  تصاويری مه الود می نمايد ای کاش زندگی را بازگشتی بودای کاش که تنها يکبار ديگر ان نگاه   عاشقانه را بر من ارزانی ميداشتی.من زندگی ام را قمار کرده ام قماری که برنده نداشت وامروز  ميدانم که زندگی برگشت پذير نيست.به من بگو چند خيابان ديگر منتظر چشمانت باشم.هنوز هيچ بامدادی بودنهای بی تو را رسم نکرده.من منتظرم که زودتر از هميشه  به سراغم بيا يی اگر بيا يی تمام جاده ها و لحظه ها را به خاطر تو دوست خواهم داشت.تو ای   سرشار از تمنا ميتوانی در بهار نگاهت با پاييز دلم نجوا کنی وبا دستانی پر از شقايق و گونه های  باران ديده، مژده دوست داشتن راهديه بدهی.اين تک بيت هر چند قديمی را هر بار ميگويم  و ميشنوم تازه تر بر سفره خانه دلم مينشيند   دوستت دارم    نه به اسانی گفتن و نوشتن.بلکه به سختی درک کردن !!

 با ديدن تو نوری در قلبم احساس کردم وانروز که تمام در ها برويم بسته بود

 تو را ديدم که در قلبت را به رويم گشودی ومرا در اغوش گرم خود جای  

 دادی انروز که تشنه ی محبت بودم در بيابان گرم وسوزان عشق جان می دادم

 تو همچون ساقی طعم عشق را به من چشاندی و به من زندگی دوباره 

 بخشيدی در زير باران بلا همچون چتری مرا از گزند ان محفوظ داشتی 

 عزيزم هميشه به يادت هستم گرچه تو را در کنار ندارم گرچه دست زمانه 

 تورا از من جدا کرده گرچه تو رفته ای ولی ياد و خاطرات هميشه زنده ست

 هر شب به کو چه ها می نگرم وبه تو فکر ميکنم و تا صبح ميگريم وميگويم

 شايد روزی از اين کوچه گذر کنی!!!    

می گفتم طلوع را دوست دارم  

                                   غروب را دوست دارم

                                                             زندگی را دوست دارم                         اما در هر حال می گويم ...

                                 طلوع را در نگاهت

                                                      غروب را در چهره ات

                                                                                 زندگی را در کنارت

                                                                                                            دوست دارم!

منم که عاشقم به عشق ورزیدن

منم که دیده بدون عشق ندیدن

منم چو دیوانگان ، عشق پرستیدن

منم چو مستان در میکده عشق بنشستن

منم که زندگی بدون عشق ننوشتن

منم که بدون عشق مردن و جان کندن

منم که جام می بردست ، نام او بر لب

 منم که چو دیوانگان فریاد عشق گویان 

 آری منم آن دیوانه مجنون عشق 

با تو بوده ام

     همیشه و در همه جا

           با تو نفس کشیده ام با چشمان تو دیده ام

                  مرا از تو گریزی نیست

                           چنان که جسم را از روح! 

              و زمین را از خاک

                            و درخت را از آفتاب

                                            تو دلیل حیات من بوده و هستی

           و چنان با این دلیل زیسته ام که باور کرده ام

                           علت بودن من تو هستی 

         پاسخ من به آغاز و پایان زندگی این است: 

                                                           ((همیشه با تو))  

             وصف یار

بگویم سلام؟این را که همه گفته اند!

بگویم عاشقم؟ چقدر؟قدر مجنون!

بگویم دوستت دارم؟ به فعلی؟ نه!

هیچ یک از اینها را در حد و اندازه ی وصف عشقتت نمی بینم

حسی در درونم می گوید پا را از این ها بالاتر بگذارم

بروم به دنیایی دیگر آنجایی که هیچ یک از این کلمات تکراری نباشد

آدم های قصه اش لیلی و مجنون نباشد

من دل می خواهد توی آن دنیایی که با تو می سازم

آسمانهایش رنگ دیگری داشته باشد نه آبی که ماله همه است

می خواهم بهارش رنگ و بوی دیگری داشته که به مشام هیچکس نخورده باشد

من می خواهم بگویم چقدر دوستت دارم آنقدر دوستت دارم که حدی نداشته باشد

بگویم جوری دیوانتم که طبیبی علاج آن را نداند

طوری تشنه ی دیدار توام که آب دریا سیرابم نمی کند

برای دیدنت اگر همه ی دنیا بشود چشم بگویم بازهم کم است

آن قدر گدای درگاه تو باشم که هرچه ثروت و گنج است برایم کافی نباشد

حسودیم آن قدر گل کند که حتی نگذارم خورشید رویت را ببیند

غلامی را به آن حد برسانم که قیمتی برای پرداخت آزادیش نباشد

بگویم تا آن حد تورا می خواهم که یک ثانیه دوراز تو برایم مثل یک سال است.

بین ما اگر یک نفس فاصله باشد بگویم بازهم زیاد است

من می خواهم قربانی باشم واسه روز عید فطر تو

پس اگر دیدی تو روزی در کنار معبدی باز هیاهو و جنجالی بر پاست

توی تابوتی که روی دست هاست منم آن مرده ی بی جان

تو مرا از یاد نبر ای یار

تو مرا از یاد نبر ای یار!

چه دردیست در میان جمع بودن

                                  ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چو کوه بودن

                                ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی شعری سرودن

                                ولی لبهای  خود همواره بستن